Stacks Image 12
Logon

Stacks Image 7

BLOGS VAN NOVEMBER 2019

Woensdag 13 november 2019 – Kapper, boodschappen, bloggen, stofzuigen, dierenarts en luieren.

Kan het ingestelde alarm op mijn gsm uitzetten, want ik ben weer ruim ervoor wakker geworden.
Tot half acht blijf ik stil liggen en dan maak ik Marij wakker, natuurlijk voorzichtig en liefdevol.
Opstaan douchen en dan ontbijten.
Na het ontbijt nog de VK lezen, een cappuccino drinken en dan is het tijd om te gaan.
Gooien de VK bij Giel in de bus, stoppen bij de oudpapiercontainer, gooien ons oud papier erin en rijden dan door naar de Heigank.
Zijn er precies op tijd, om negen uur.
Ik ga als eerste geknipt worden en daarna Marij.
Ank, de dochter van Giel, is altijd goedgehumeurd en een gezellige praatster.
We praten over van alles en natuurlijk ook over onze vakantie. Ja, dan vliegt de tijd.
De volgende klant komt al binnen als we bijna klaar zijn.
Betalen en dan gaan we naar Eijgelshoven.
Bij slager Jongen kopen we braad- en boterhamvlees.
Door naar de Lidl.
Hier is het niet druk, fijn.
Nog naar AH en ook hier is het niet druk.
Weer thuis ruimen we alle boodschappen op, drinken een cappuccino en dan ga ik bloggen.
Als ik daar mee klaar ben is het alweer tijd om te lunchen.
Na de lunch gaat Marij beneden stofzuigen en daarna met de was aan de slag die nog op zolder hangt.
Ik ga de foto’s van de vakantie bewerken.
Om twee is de dierenarts er.
Ik maak een koffie voor hem en dan bekijkt hij de resultaten van het laboratoriumonderzoek van de urine van Lotje.
Caren van het kattenpension Heuvelland was opgevallen dat de urine van Lotje erg donker is.
Na App-overleg met ons daarover heeft ze die urine opgestuurd naar het laboratorium.
De uitslag was dat Lotje een probleem heeft met de lever.
De dierenarts leest de uitslag aandachtig en dan horen we dat Lotje inderdaad een leverprobleem heeft. Niet ernstig, gelukkig.
Natuurlijk praten we over mogelijke behandelingen, maar die zijn er niet. Verder onderzoek is erg belastend voor Lotje en levert niets nieuws op.
Dus haar in de gaten houden en weer verder praten als het echt een probleem wordt.
Fijn dat we er over hebben kunnen praten.
Betalen de dierenarts en dan ga ik verder met de foto’s en Marij met de was.
Maak nog een vakantieblog als ik met de foto’s klaar ben.
Zo vind ik het mooi geweest.
Marij is inmiddels beneden, we drinken een cappuccino en praten nog na over het gesprek met de dierenarts.
Tegen half zes ga ik bami maken.
Half uurtje later is die klaar. Opeten doen we de bami zittend op de bank en kijkend naar opgenomen beelden van de 11e van de 11e in Keulen.
Na het eten nog afwassen en dan weer verder kijken.
Om half negen kijken we naar het Perfecte Plaatje, schitterend.
Daarna weer carnavalsopnamen tot we om half elf naar bed gaan.
Marij gaat meteen slapen en ik kijk nog naar een aflevering van Death in Paradise voordat ik ook ga slapen.

Dinsdag 12 november 2019 – Bloggen, stofzuigen, koffie-uurtje, pasfoto’s maken, rijbewijs verlengen, lezen, afwassen en luieren.

Ruim voordat de wekkerradio aanspringt ben ik al wakker.
Lotje en Noortje komen beide bij me op bed liggen, leuk.
Ik aai ze en luister naar de slaapgeluiden die Marij maakt, wil haar namelijk niet wakker maken.
Marij houdt van slapen en je moet haar geen vijf minuten daarvan afnemen, dan heb je een probleem.
Kwart over zes staan we op en dan zitten we weer in het dagelijkse ritme van de werkdagen van Marij.
Mooi op tijd zwaai ik haar uit op de oprit.
Alleen Noortje is meegelopen en wil de garage in. Dat mag nadat de garagepoort helemaal gesloten is.
Ik ga naar binnen en begin te bloggen.
Noortje is vlug klaar in de garage en staat alweer bij de achterdeur te kijken, het duurt haar nu te lang, ze wil naar binnen.
Ok, laat ik haar toch binnen en ga dan verder met bloggen.
Na het bloggen ga ik beneden stofzuigen en de VK lezen.
Zo, nu ben ik klaar voor ons koffie-uurtje.
Pak de spullen, trek een jack aan en ga naar Giel.
Bij hem laat ik de VK achter.
We drinken een koffie, praten en dan geeft Giel me tegen tien uur een lift naar de fotograaf Pöttgens in de Poststraat.
Hij zet me daar af en gaat door naar de Lidl.
Ik laat pasfoto’s maken, die heb ik nodig voor de verlenging van mijn rijbewijs.
Is zo gebeurd. Omdat ik nog tijd over heb loop ik bij wat winkels binnen, kijk rond en wandel dan naar het gemeentehuis.
Hoef niet lang te wachten en dan kan ik mijn pasfoto afgeven, een handtekening zetten en betalen. Eind van de week is het rijbewijs misschien klaar, ik hoop het.
Wandel via de Rodahal en het Stadspark terug naar huis.
Gaat goed het wandelen, kom geen moment in de problemen, mooi.
Weer thuis ga ik met wat fruit op de bank zitten en zet me een spannende thriller op.
Tussendoor lunchen.
Marij is om half vijf thuis, ze is moe, heeft heel hard gewerkt.
Ik maak twee cappuccino’s en dan praat Marij me bij. Ze komt langzaam op rust en dat is fijn om te zien.
We gaan met nog een cappuccino op de bank zitten en kijken naar de opgenomen 11e van de 11e in het MECC en in Keulen.
Beide zijn we van mening dat niets tegen Keulen op kan, dus laten we het MECC voor wat het is.
Tussendoor ga ik het eten maken, kalkoenfilet in Uncle Ben’s en met witte rijst, lekker.
Na het eten nog afwassen en dan kijken we als eerste naar de opgenomen aflevering van vorige week van de Sleutel en dan weer naar de 11e van de 11e tot De Sleutel van deze week begint.
Mooi programma van Beau van Erven Dorens, maar wat ons betreft had hij twee mensen niet moeten nemen. Die vreselijk dronkaard en die viezerik met zijn dieren, die mensen horen niet thuis in een normale woonbuurt. De andere die door hem geholpen worden doen het uitstekend en dat is goed en mooi om te zien.
Ja, zo kunnen mensen die aan de grond zitten prima geholpen worden, een voorbeeld voor de overheid!
Als het is afgelopen gaan we naar bed.
Marij gaat meteen slapen en ik kijk eerst nog naar een aflevering van Death in Paradise voordat ik ook ga slapen.


Maandag 11 november 2019 – Bloggen, koffie-uurtje, stofzuigen, KKS en luieren.

Half zes word ik wakker. Marij slaapt nog en Lotje ligt al naast me.
Noortje komt er ook bij liggen, gezellig en leuk.
Als de wekkerradio aanspringt, staan we allemaal op. Marij gaat met de katten naar beneden en ik ga douchen.
Marij staat al klaar als ik klaar ben met douchen, mooi.
Ik ga, nadat ik Lotje en Noortje te eten heb gegeven, ons ontbijt en de lunch voor Marij klaarmaken.
Alles staat klaar en dan samen ontbijten, gezellig.
Ga met Marij, na het ontbijt, mee naar de garage en zwaai haar uit.
Eerst bloggen en dan de VK lezen.
Stoor me vreselijk aan het artikel waarin beschreven wordt waarom Nederland van de rechter IS-kinderen terug moet gaan halen.
Vraag me echt af of rechters die zulke uitspraken doen met beide benen in de maatschappij staan en oog hebben voor onze zorgen en noden.
Ik denk het niet, anders zouden ze niet tot zulke uitspraken komen waarin we geïndoctrineerde kinderen en dus potentiële terroristen terug moeten halen.
Is voor iedereen duidelijk dat IS’ers, ouders en kinderen, niet meer thuishoren in een normaal functionerende samenleving. Ze hebben gemoord, gemarteld en mensen als slaaf gebruikt of ze stonden erbij en vonden het prima.
Nee, voormalige IS’ers en hun kinderen hebben geen rechten op een humane behandeling, die hebben ze verspeeld, vind ik!
Giel komt eraan. Het is negen uur, tijd voor ons koffie-uurtje.
Ik maak koffie met melk voor Giel en voor mij een cappuccino. We praten elkaar bij en dan is een uurtje zo voorbij.
Ga stofzuigen als Giel weer naar huis is.
Vervolgens leg ik de spullen voor de KKS klaar en heb nog wat tijd om te lezen.
Om 11 uur staat Giel achter klaar, hij brengt me naar de KKS, want mijn rijbewijs is verlopen, moet ik morgen gaan verlengen.
We zijn er snel, mooi.
Op het schoolplein lopen al een paar kinderen met me mee naar het workshoplokaal.
Ze zijn vanmorgen al met Charlotte, hun juf, begonnen met het maken van spullen voor de kerstviering.
Ben er net als de Schulleiter, Herr Mohr, vergezeld van Jenny eraan komt. Van Jenny krijg ik een mooie grote verjaardagskaart met de handtekeningen van alle leerlaren erop. Jenny heeft de kaart getekend en van tekst voorzien, lief. Van Herr Mohr krijg ik een mooie bos bloemen. Ik ben er gewoon stil van.
Tot een uur help ik mee en dan is het pauze.
Ga naar de lerarenkamer, krijg koffie en twee oliebollen, gemaakt door de leerlingen tijdens de kookles van vanmorgen.
Praat met leraren en als Jenny komt, ga ik met haar naar het lokaal, ze wil graag meehelpen en praten.
Een half uurtje hebben we samen, leuk, gezellig en ook triest, want ze vertelt voor het eerst wat ze allemaal heeft meegemaakt. Daar word ik door getroffen, wat mist zo’n kind toch de gewone gezelligheid en liefde die je kunt krijgen in een normaal functionerend gezin.
De pauze is voorbij. Jenny gaat naar haar groepje en ik ga met Charlotte verder met ons groepje.
Om drie uur wordt alles opgeruimd, neem ik afscheid van Charlotte en de kinderen.
Sta kort te wachten bij de trappen en dan is Giel er al, geweldig.
We rijden naar huis en dan ben ik blij dat ik alles weg kan zetten en op de bank kan gaan liggen met wat fruit.
Marij is om half vijf thuis. Ik maak twee cappuccino’s en dan praten we elkaar bij.
Ga het eten maken. Dat is gemakkelijk, goulash opwarmen en pasta koken.
Een heerlijke maaltijd.
Nog afwassen en dan kijken we samen naar de opgenomen 11e van de 11e openingen in Keulen en Maastricht.
Moet zeggen dat die van Keulen op eenzame hoogte staat wat niveau en gezelligheid betreft.
Pas tegen half elf gaan naar bed.
Marij gaat meteen slapen en ik kijk nog naar een documentaire over de Nazi-tijd en ga tegen kwart over twaalf ook slapen.

Zondag 10 november 2019 – Ontbijten, katten ophalen, boodschappen en opruimen.

Word weer voor Marij wakker en blijf liggen tot de wekker van mijn gsm aangeeft dat het tijd is om op te staan.
Marij wordt langzaam wakker en ja, daar kijk ik graag naar.
Wat ziet ze er mooi slaperig en zo bruin uit.
Opstaan en dan gaan we op ons gemak ontbijten.
Na het ontbijt gaan we ons douchen en dan stappen we in de Peugeot. Marij rijdt ons naar het Kattenpension Heuvelland in Schoonbron, daar logeren Lotje en Noortje.
Ik mag niet rijden, mijn rijbewijs is verlopen, moet dinsdag een foto laten maken en dan naar het gemeentehuis voor het verlengen ervan.
De medische goedkeuring voor die verlenging kreeg ik vlak voor onze vakantie en toen was de gemeente al gesloten, dus helaas zit ik nu zonder rijbewijs.
Marij rijdt ons snel en veilig naar Schoonbron.
Lotje en Noortje zijn blij ons te zien, leuk.
We zetten ze in de vervoermand, dragen ze naar de auto en zetten ze achter in de kofferbak.
Danken Caren, de eigenaresse, voor de goede zorgen, vooral voor Lotje want ze zag dat de plas van Lotje te donker was.
In onze vakantie heeft ze met instemming van ons, die laten onderzoeken en ja, moeten met de dierenarts gaan overleggen wat te doen.
Is nog niets ernstigs maar wel iets wat aandacht vraagt, mogelijk een beginnend probleem met de lever.
Fijn dat ze zo oplettend zijn in het kattenpension, contact zoeken en actie ondernemen!
De rit naar huis gaat snel en goed.
Weer thuis laten we de katten rondrennen en zoals gebruikelijk na een logeerpartij, komen ze voortdurend vragen om eten.
Dat krijgen ze ook en ze smullen, leuk.
Marij gaat aan de slag met de vuile was en ik ga de papieren en zo na de vakantie ordenen en opruimen.
Ja, zo heeft elk van ons beide een vaste taak na de vakantie.
Ik zorg tussendoor voor een cappuccino, lekker, die hebben we gemist op de vakantie.
Om half twee gaan we naar de Lidl, want we hebben niets in huis.
Treffen Hans en José voor en praten elkaar natuurlijk in het kort bij.
Dan door naar de Lidl.
Er is toch aardig wat volk in de winkel, maar geen vervelende of lastige kopers, gelukkig.
Daarna naar AH en dan naar huis.
Ruimen de boodschappen op en dan ga ik het eten maken, boerenkoolstamppot met rookworst.
Na een half uurtje is het eten klaar en ja, zo’n “Hollandse” maaltijd smaakt heerlijk na een week van buffetten, haha.
Na het eten wassen we af en dan gaan we opgenomen uitzendingen bekijken, zoals Maestro, Mindfuck en het Beste Plaatje, geweldig.
Tussendoor kijken we naar het nieuws.
Om half negen kijken we weer naar Maestro en aansluitend naar Ivo Niehe.
Een mooie tv-avond.
Gaan naar bed. Marij is moe en gaat meteen slapen.
Ik kijk nog naar een opgenomen aflevering van Death in Paradise en ga dan ook slapen.

Zaterdag 9 november 2019 – Van Gambia naar Maastricht - Ontbijten, koffer pakken en naar het vliegveld.

Word weer vroeg wakker, het is nog donker.
Blijf liggen tot het tegen half zeven lichter wordt. Ik kan dan vanaf het bed naar buiten kijken en het strand en de zee zien.
Is ook mooi om zo nog een tijdje te liggen tot Marij ook wakker wordt.
We gaan samen op het balkon zitten en genieten van de laatste morgen in Sunprime Tamala Beach.
Na een tijdje gaan we het koffer pakken, ook dat moet gebeuren.
Willen daarna douchen en ontbijten, maar er is geen water. Bel met de receptie en hoor dat er een breuk in de waterleiding is, gaat hersteld worden.
We wachten en wachten, maar tegen half tien gaan we dan toch maar ontbijten, moet maar.
Ongewassen voelt niet zo fijn, maar het ontbijt is maar tot half elf, dus hebben we geen andere keus.
We wandelen naar het restaurant en vinden nog een vrij tafeltje op het terras, leuk.
In de schaduw en met een briesje vanuit zee is het goed uit te houden.
Tijdens het ontbijten zien we dat de schoonmaakploeg aan het werk gaat met water, mooi, dan is dat breuk gerepareerd.
Na het ontbijt wandelen we terug naar de kamer en gaan douchen.
Als we klaar zijn kunnen de laatste spullen in het koffer, sluiten dit en doen de riem eromheen, zo dit is ook klaar.
Gaan nog op het balkon zitten en kijken naar wat er zich allemaal afspeelt op het strand en in de zee.
Om elf uur staat het kamermeisje achter ons, ze wil de kamer schoonmaken.
Ok, dan stappen we op en nemen alles mee.
Laten voor haar en haar collega geld, frisdrank en een geurtje achter als dank voor de goede zorgen van ze.
Gaan met het koffer naar de ontvangsthal, checken uit en dan is het wachten op de bus naar het vliegveld.
Keurig om kwart voor twaalf, de afgesproken tijd, komt de bus het terrein van het hotel oprijden. Koffers inladen, een plekje zoeken en dan gaan we met een volle bus naar het vliegveld.
Het is druk op de weg en dus doen we er lang over, zijn pas tegen een uur op het vliegveld.
Vervelend zijn de mannen die denken dat we ze geld moeten geven omdat ze ons koffer uit de laadruimte van de bus halen. Hier staan we niet op te wachten, we pakken zelf ons koffer en gaan naar binnen om in te checken.
Er staat een lange rij, maar de drie dames achter de incheckbalies werken snel en vriendelijk.
Dan naar de vertrekhal en dat is buitenom naar een ander deel van het gebouw. Omdat ze bezig zijn met een verbouwing gaat alles via een omweg.
Door de douane en dan door de beveiliging en dan zijn we in de vertrekhal. Nou ja, wat heet vertrekhal.
Een aantal ruimtes met allemaal restaurants en de obers dringen zich vreselijk op met hun menu’s, erg hinderlijk dat opdringerige gedrag.
We hoeven niks en gaan zitten, maar daar ben je zelfs niet veilig voor. Voortdurend loopt er wel weer eentje zwaaien met een menukaart voor je en tussen de andere wachtende vakantiegangers.
Blij dat om twee uur eindelijk het boarden begint. Door een hek, in een bus en dan worden we naar het vliegtuig gereden. Daar staat weer een beveiliger die de boardkaart checkt.
Ok, dat moet dan maar.
Eindelijk in het vliegtuig en wat blijkt, er zijn maar 94 passagiers, dus ruimte zat.
We stijgen met een kwartier vertraging op, had kwart over twee moeten zijn en het is half drie.
De vlucht naar Maastricht duurt zes uur met onderweg soms aardig wat turbulentie.
We doden de tijd met lezen, eten en drinken.
Om half tien plaatselijke tijd landen we in Maastricht, geen fijne landing, maar we zijn er.
We hebben alleen onze vesten aan en ik kan je zeggen dat als je dan uit het vliegtuig komt en het is maar 4 graden en je bent 34 gewend, dan is het koud.
We zijn snel in de aankomsthal, door de douane en dan is het wachten op ons koffer.
Duurt een half uurtje en dat gebruiken we voor een toiletbezoek en het uit de rugzak halen van onze jacks.
Eindelijk is ons koffer er.
We gaan naar de auto en kijk, we moeten de ruiten schoonkrabben, er zit ijs op.
Zo, nu kunnen we eindelijk gaan rijden, Marij aan het stuur, want ik mag niet rijden, mijn rijbewijs is niet meer geldig.
Snel en veilig rijdt Marij ons naar huis.
Stoppen onderweg nog bij de Oude Linde voor een friet met een frikandel special.
Uitpakken doen we niets meer, eten de friet en de frikandel en gaan dan naar bed.
Zijn moe en vallen snel in slaap

Vrijdag 8 november 2019 – Hotel Sunprime Tamala Beach in Gambia

Word weer veel te vroeg wakker en dat is maar goed ook. Ik lig namelijk op het randje van het bed, een foute beweging en ik was eruit gedonderd.
Moet je niet aan denken dat dit echt gebeurd zou zijn.
Ben nog moe van gisteren en kijk, ik val daardoor toch weer in slaap.
Om zeven uur word ik voor de tweede keer wakker.
Ga buiten op het balkon zitten.
Is heerlijk zitten hier, ik geniet ervan.
Marij is pas om acht uur wakker geworden en komt bij me zitten.
Niet lang zitten we zo, willen naar het zwembad.
Frissen ons op, trekken al de zwemkleren onder de gewone kleren aan en gaan ontbijten.
Na het heerlijke ontbijt gaan we naar het zwembad. Ik blijf bij twee vrije ligbedden en een parasol achter en Marij gaat de strandtas en badhanddoeken op de kamer halen.
Marij gaat meteen het water in, dat is wat kouder dan andere dagen, maar nog wel fijn, zegt ze.
Ik lees eerst nog wat voordat ik ook het water in ga.
Marij gaat weer zonnen en ik blijf in de schaduw lezen.
Kijken natuurlijk ook om ons heen en ja, dan is er altijd wel wat dat de aandacht trekt en waarover we in gesprek komen.
Och ja, dit hoort erbij, kijken en roddelen, haha.
Om een uur gaan we lunchen en na de lunch gaat Marij weer meteen het water in. Ik niet, ik lees eerst een paar hoofdstukken van een spannend boek.
Uiteraard ga ik ook weer het water in, de laatste keer deze vakantie, want morgen gaan we weer naar huis.
Tot half vijf blijven we bij het zwembad en gaan dan naar de Beach Bar voor een drankje.
Kijken uit op het strand en de zee, gezellig en leuk. Komen in gesprek met een van de hotelboys, goed om te horen hoe ze hier leven en werken. Sociale voorzieningen kennen ze hier niet.
Na een tijdje gaan we naar de kamer, gaan op balkon zitten en kijken.
Om zeven uur gaan we douchen en ons klaarmaken voor het diner.
Er staat, zoals op elke dag, weer een buffet en ook nu is er live music, lekker en gezellig.
Na het eten controleren we nog de ophaaltijd voor morgenvroeg, want we vliegen om kwart over twee terug naar Maastricht.
Weer op onze kamer luisteren we een tijdje naar muziek van André Rieu via YouTube op de gsm en dan gaan we slapen.

Donderdag 7 november 2019 – Safari in het Wildpark Fathala in Senegal

Een alarm of wekkerradio heb ik niet nodig, om vier uur word ik wakker.
Veel te vroeg, ik weet het, maar ja, zo zit ik in elkaar, haha.
Om kwart voor vijf staan we op en gaan douchen, pakken de rugzak en dan zijn we klaar voor vertrek.
Gaan naar de receptie, maar daar is niemand.
Dan maar naar het restaurant en kijk, ons ontbijt ligt klaar. Het is veel dus laten we een ontbijtpakket achter.
We worden keurig op tijd om kwart voor zes door een grote bus, die al goed vol zit, opgehaald.
Moeten nog langs een paar hotels om andere gasten op te halen die mee op safari gaan en pas dan kunnen we naar de veerboot bij Banjul.
Het is nog aardedonker en veel zien we niet onderweg, jammer.
Tegen zeven uur komen we aan bij de ferry en dan is het gelukkig al volop licht.
We moeten een stuk te voet van de bus naar de ferry en geloof me, zo’n chaos hebben we nog nooit gezien.
Tal van mensen te voet die zich, net als wij, langs een lange rij toeterende auto’s, bussen, vrachtwagens en karren, moeten wurmen om aan boord te komen.
We moeten snel zijn want de ferry staat op het punt om te vertrekken.
Gelukkig halen we het allemaal en dan gaat de ferry ook meteen varen.
Er zijn tal van mensen die koopwaar aanbieden van fruit, toiletartikelen tot pennen en snoep. De handelaren zijn erg opdringerig en willen geen nee van je horen.
Een jonge vent is heel vervelend en als Marij hem kwaad wegstuurt nadat hij minutenlang op haar heeft staan inpraten met uitspraken als: “Je bent in Afrika en dan moet je bij mij kopen!” of “Je moet bij mij snoep en potloden kopen voor de kinderen die je onderweg tegenkomt!” Als hij afdruipt, doet hij dat pas nadat we de huid vol gescholden kregen.
Ik maak foto’s, er is veel te zien en we willen die als herinnering.
Ook dit valt niet bij iedereen in de smaak. Een jonge vrouw die fruit verkoopt, de mand met fruit op haar hoofd, maakt een hoop ophef als ze ziet dat ik ook haar fotografeer.
Ze houdt pas op met schelden als ik de foto delete.
Nou ja, als je graag toeristen in je land wil en eraan wil verdienen, dan zijn hier op de ferry twee voorbeelden die averechts werken.
Jammer, maar we zetten het snel van ons af.
Ik ga naar het toilet om te plassen. Is een verdieping lager en ik kan je zeggen, zo’n vies en stinkend toilet heb ik nog nooit gezien. Gelukkig kun je als man staande plassen.
Weer terug bij Marij, kijken in het ontbijtpakket en vinden beide dat het niks voor ons is.
Op de trap naar het toilet zag ik een armzalig gekleed jongetje en Marij is het me mee eens dat die er blij mee zal zijn.
Ga naar de trap, roep hem en geef het hem. Hij maakt het open en gaat meteen ontbijten. Hij is er zo blij mee en steekt zijn duim op naar ons beide, leuk, zo kan het ook.
Ruim een uur duurt de overtocht en we kijken onze ogen uit, genieten.
Ook het van boord gaan in Barra is grote chaos, maar ook een leuke ervaring.
De grote trucks staan al klaar. We klimmen aan boord en dan vertrekken we.
Om negen uur komen we aan bij de grens van Gambia-Senegal.
We moeten de truck uit en gaan met onze paspoorten naar de douane van Gambia, moeten een stempel krijgen dat we eruit gaan.
Om ons heen weer zo’n chaotisch gedoe voertuigen die door moeten en hopen van mensen die wat willen verkopen.
Het is alle spullen goed opbergen want hier worden zakken gerold.
Gaat snel bij de Gambiaanse douane. Te voet gaan we naar de Senegalese Douane. Daar wordt de pas gecontroleerd, vingerafdrukken en een foto gemaakt en dan mogen we door.
Klimmen weer in de truck en na een half uurtje rijden stoppen we langs de kant van de weg, de drie gidsen gaan ons ontbijt klaarmaken.
Ze hebben stokbrood, boter en verschillende soorten jam bij zich. Koffie en thee hebben ze ook nog, desgewenst met suiker en melk.
Ja, dit is een heerlijk ontbijt, net een staande picknick, leuk en lekker.
Dan door naar Fathala, dat is nu nog maar een paar minuten rijden.
Er komt een plaatselijke gids in de truck en dan gaan we het wildpark in.
Als eerste komen we een neushoorn tegen, geen lieverdje, maar een agressief mannetje.
Daarna een kudde zebra’s die niet graag gestoord worden door twee trucks met fotograferende toeristen.
Er zijn alleen zandpaden in dit wilpark, dus het rijden er doorheen is al een belevenis op zich, geweldig.
Komen ook een familie giraffen tegen die nieuwsgierig uit de hoogte kijken naar wat we doen.
Dan weer rijden, door elkaar geschud worden en dan zien we aapjes en een waterbok, schitterend.
Om half een zijn we terug bij de ingang/uitgang van het wildpark.
Was echt schitterend, een mooi verjaardagscadeau, want vandaag ben ik 75 jaar geworden.
We rijden terug naar de grens.
Gaan weer te voet naar de douane van Senegal en dan door naar die van Gambia.
Gaat allemaal snel en goed.
We worden weer opgewacht door horden kinderen en verkoopsters. Marij koopt bij een meisje, Amy, twee zakjes met noten en bij Maria een trosje bananen, dat had ze de beide meisjes beloofd.
Ze stonden dan ook al klaar toen we bij de douane vandaan kwamen, leuk.
Blij dat we weer in de truck zitten, verlost van die bedelende kinderen en opdringerige verkoopstertjes.
Op weg naar de ferry, stoppen we rond twee uur voor de lunch in een eenvoudig “wegrestaurant”.
We gaan daarvoor van de verharde weg af, rijden over een zandpad en komen dan bij een soort van hotel.
Het eten dat ze opdienen is eenvoudig en lekker.
Na het eten stappen we weer in de trucks en gaan naar de ferry.
Tegen drie uur zijn we er. Weer dat chaotisch gebeuren voordat iedereen aan boord is.
De verkopers laten ons nu met rust, fijn.
Terug in Banjul wandelen we van de ferry naar de bus en worden teruggebracht naar het hotel.
Gaan als eerste onze handen wassen en dan naar de Beach Bar voor een heerlijk koud pilsje.
Zo, nu kan ik inloggen op de WiFi van het hotel en dan stromen de felicitaties binnen, leuk, doet me goed.
Rond zeven uur gaan we ons douchen en dan eten.
Hoeven niet naar het restaurant want de Beach Bar is omgetoverd tot restaurant met een heel groot terras.
Er is optreden van volksdansgroepen met zang, geweldig en dat allemaal op “mijn” feestje, haha
Om negen uur stappen we op en gaan naar de kamer.
We zijn doodmoe en willen gaan slapen.
Ik kijk terug op een gezellige, fijne en hele aparte verjaardag, ik heb genoten.

Woensdag 6 november 2019 – Hotel Sunprime Tamala Beach in Gambia

Heb een abonnement op vroeg wakker worden. Zes uur is het pas, zie ik op mijn gsm.
Blijf nog liggen tot de zon gaat opkomen en dan ga ik op ons balkon zitten.
Er zijn niet veel mensen buiten. Er zitten een viertal bewakers bij het hotel op het strand en een paar locals lopen over het strand, ik denk op weg naar hun werk.
Het is lekker weer en zo rustig, ik hoor alleen de zee.
Marij komt tegen acht uur bij me zitten, gezellig.
Na een tijdje frissen we ons op en gaan een strandwandeling maken.
Zijn zo op het strand en lopen naar rechts, de zon tegemoet.
Er komen steeds meer mensen op het strand en natuurlijk worden we ook aangesproken door jonge mannen die ons uitnodigen om bij hun te komen ontbijten, een auto te huren of met hun een excursie te maken. Kost elke keer moeite om ze kwijt te raken. Best hinderlijk, maar we begrijpen dat ze ervan moeten leven.
We komen op stukken waar mooie schelpen liggen en ja, dan is Marij niet te houden. Ze heeft een plastic zakje meegenomen en raapt mooie schelpen op.
Na een behoorlijk stuk langs de zee, draaien we om en wandelen terug naar het hotel.
Terug in het hotel gaan we meteen ontbijten.
Is een eenvoudig ontbijt, maar wel lekker.
Gaan na het ontbijt terug naar de kamer, trekken onze zwemkleren aan en gaan naar het zwembad.
Leggen de badhanddoeken over twee ligbedden, draaien de parasol open, trekken de kleren uit en gaan het water in, heerlijk.
Nee, we springen er niet in, maar gaan via het trapje langzaam het water in.
De temperatuur van het water is lekker. Geen wonder want ook ’s nachts is het hier 24 graden.
Overdag loopt de temperatuur op naar minstens 34 en soms zelfs 37 graden.
Ja, dan ben je blij met een zwembad in de buurt, haha.
Tegen lunchtijd drogen we ons af. Ik trek kleren aan en Marij knoopt de Balidoek om, ook goed voor een restaurantbezoek.
Er staat weer een uitgebreid buffet voor ons klaar, waaronder ook pizza en salades, lekker.
We hebben het buikje weer vol en gaan terug naar onze ligbedden aan het zwembad.
Marij gaat meteen het water in, maar ik ga eerst lezen en pas daarna het water in.
Tot vier uur liggen we er, ik in de schaduw van de parasol en Marij in de zon.
Trekken onze kleren weer aan, pakken onze spullen en gaan naar de Beach Bar.
Voor mij een pilsje en voor Marij een cola.
Krijg van Caren van het kattenpension Heuvelland een Appje dat de urine van Lotje er niet goed uitziet.
Ik vraag haar die op te vangen en op te sturen voor onderzoek. Dat gaat ze doen.
Heel goed dat ze zo attent is en actie gaat ondernemen.
Nee, fijn is het niet om op vakantie te horen dat er mogelijk is mis is met een van onze katten, maar dit is beter dan het pas horen als we thuiskomen.
Natuurlijk zitten we er bedrukt bij, na dit Appje van Caren en praten erover.
Wij kunnen niets doen en moeten dit voorlopig maar van ons afzetten.
Terug op de kamer gaan we nog een tijdje op ons balkon zitten, er is nu genoeg te zien, leuk.
Tegen zeven uur gaan we ons douchen, aankleden en dan gaan we als eerste naar de receptie, het ontbijt regelen voor morgenvroeg.
Morgen gaan we namelijk op safari naar het wildpark Fathala in Senegal en worden al om 5.45 uur opgehaald.
Weer buffet, maar elke dag anders, dus het verveeld niet en is lekker.
Na het eten gaan we naar de Beach Bar en zitten tot half elf met een stel uit Venlo te praten, gezellig.
Terug op de kamer gaan we meteen slapen, want we moeten vroeg op.

Dinsdag 5 november 2019 – Hotel Sunprime Tamala Beach in Gambia

Net als thuis, vroeg wakker worden, haha.
Het is rond half zes ’s morgens en het is nog donker. Sta pas op als de zon op gaat komen en dan is het alweer half zeven.
Ga het balkon op en maak foto’s, leuk. Het is al heerlijk warm, al 26 graden.
Marij wordt tegen acht uur wakker en komt bij me zitten, gezellig.
Na een tijdje gaan ons douchen, de rugzak pakken en dan ontbijten.
Het is een lekker ontbijt met een vers gemaakte omelet, heerlijk.
Tegen kwart voor tien worden we bij de receptie opgehaald voor het uitstapje van vandaag, we gaan op de Gambia Rivier de River Memories doen.
In een ander hotel wordt nog een echtpaar, die komen uit Twente, opgehaald, met meer zijn we niet vandaag.
We rijden naar de haven en we zien veel armoede langs de straten, veel rommel en zelfs vuil liggen.
Ze ruimen hier niet goed op als ze wat doen, laten alles liggen of vallen. Dus puin, afval, oude kleren en noem maar op, het ligt langs de straat en bij de huizen, jammer.
Zo maken ze de mooie natuur gewoon lelijk.
De grote wegen zijn netjes en goed te bereiden, maar daarbuiten zijn ze slecht en soms niet meer dan een zandpad.
We passeren verschillende keren politiecontroles en als we vragen waarom dat is, dan horen we dit is om uit toeristische buurten de locals te weren, zodat ze niet voor overlast kunnen zorgen.
Dat is toch mooi!
Wat verder opvalt, is het verschil in verzorging van mannen en vrouwen. De mannen zijn meestal slecht gekleed en zien er vuil uit. De vrouwen dragen meestal mooie bont gekleurde kleren en zien er goed verzorgd uit. Ook kun je zien welke kinderen naar school gaan en welke niet. De schoolkinderen dragen allemaal het schoonuniform van hun school. De andere kinderen lopen rond in vuile vodden.
Er is hier geen leerplicht en naar school gaan kost geld, voor het schooluniform, de leerboeken, schrijfmateriaal en schriften. Dus bij arme mensen kan meestal alleen de oudste zoon naar school.
Na een half uurtje komen we weer bij zo’n politiecontrolepost, gaan naar rechts een landweg in. Denk dat we moeten stoppen voor verdere controle, maar nee, we zijn er. We zijn in de buurt van de Denton Bridge, het startpunt van onze riviertocht.
Rijden door een krottenbuurt en dan zijn we bij de “haven”. Er liggen tal van scheepjes, de meeste oud, maar wel allemaal in bonte kleuren.
De aanlegsteiger wordt gevormd door een paar planken.
We gaan aan boort van een zogenaamde Piroque, een luxe Afrikaanse rondvaartboot.
Ze gaan met ons de Gambia Rivier op, langs de Mangrove bossen tot langs Banjul en tot Lamin Lodge.
Er zijn vier bemanningsleden aan boord, de kapitein, de stuurman, een matroos en een kokkin. Alleen de vrouw ziet er keurig verzorgd uit, net als onze gids.
De drie bemanningsleden zijn vuil en stinken gewoon, maar ze zijn vriendelijk en behulpzaam, dat scheelt.
We beginnen de rondvaart met koffie, thee en koekjes, daar zorgt de kokkin voor.
De gids vertelt over wat er te zien en te doen is op deze rivier.
Er wordt hier natuurlijk gevist met grote netten, door de mannen, en mosselen gekweekt tussen de mangroven (de wortels zitten er vol van), door de vrouwen. Zwaar werk allemaal.
Het is een rustige vaart, niet spectaculair, maar gewoon fijn met vogels en mensen die op de rivier aan het werk zijn.
Nog voor de lunch mogen we gaan vissen.
Marij, Henk en Gerda krijgen een hengel en de matroos doet er aas aan, dat is in kleine stukjes gesneden vis. Ik kijk, dat vind ik voldoende.
Al snel hebben ze beet en Marij heeft het record met 8 vissen.
De vangst gaat in een emmer en die neemt de bemanning straks mee naar huis.
De kokkin heeft intussen de lunch klaargemaakt.
Couscous, witte rijst, kip in satésaus, witte koolsalade en een komkommer/tomaatsalade.
De drank kopen we bij de kokkin, die is niet inbegrepen bij de lunch. Wij houden het op frisdrank.
Nadat ik het de anderen gevraagd heb, ga ik de bemanning uitnodigen om mee te eten, maar dat doen ze niet. Ze wachten tot wij klaar zijn en pas dan komen ze hun eten opscheppen.
Zijn ze niet gewend dat ze worden uitgenodigd om mee te eten, dat is duidelijk, maar wij vieren vinden het eigenlijk heel gewoon.
Na de lunch mag er weer gevist worden, maar wij vieren zitten we liever gewoon te genieten van de vaart op deze grote en brede rivier.
De tijd vliegt en voor we het weten zijn we weer in de buurt van de Denton Bridge en gaan aanleggen.
We betalen onze drankjes en ik moet zeggen, goedkoper kan bijna niet!
Het uitstappen gaat minder gemakkelijk, maar het lukt.
We nemen afscheid van de bemanning nadat we de fooienpot goed hebben gevuld.
Het minibusje staat al klaar en brengt ons terug naar het hotel. Het is erg druk op de weg. Het is bijna vijf uur, de scholen zijn uit en de mensen die werken zijn ook op weg naar huis.
Gaat langzaam, maar dit vinden we niet erg, zo zien we veel, onder ander tal van kraampjes waarin vrouwen van alles verkopen.
Leuk zijn de grote hopen watermeloenen die te koop worden aangeboden.
Terug in het hotel gaan we als eerste naar het toilet, wassen onze handen en dan gaan we naar de Beach Bar voor een drankje.
Lekker een koud pilsje voor mij en een koude coca cola voor Marij.
Was lekker en als het op is gaan we naar de kamer, douchen en dan zijn we klaar voor het diner.
Tot zeven uur zitten we op ons balkon en dan gaan we naar het restaurant.
Het is donker en ja, hier valt de stroom weleens uit, alleen vervelend als je net onder de douche staat, haha.
Het eten is weer heerlijk.
Zitten daarna nog voor een drankje bij de Beach Bar en dan gaan we naar de kamer, lezen, bloggen en dan gaan we slapen.

Maandag 4 november 2019 – Hotel Sunprime Tamala Beach in Gambia

Hebben beide uitstekend geslapen, dankzij het bed en de airco.
Half acht is het en we gaan als eerste op het balkon kijken voordat we ons gaan douchen. Er is nog niet veel volk op het strand en in de zee.
Het ontbijt is in het restaurant en dat is aan de overkant van het grote zwembad, leuke wandeling.
We nemen de tijd voor het ontbijt en gaan daarna naar het zwembad.
Er zijn nog ligstoelen en parasols vrij en dus blij ik bij twee achter en gaat Marij de badlakens halen.
Als ze terug is maken we het ons gezellig.
Natuurlijk gaan we het zwembad in, het is heet.
Het water van het zwembad is van een heerlijke temperatuur en ja, dan sta je niet naar adem te happen als je erin gaat.
Terug op het ligbed ga ik de VK lezen, die had ik al op de kamer gedownload. We hebben hier overal WiFi en dat is mooi!
We zwemmen, lezen, praten en kijken.
Ja natuurlijk, bij zo’n zwembad is genoeg te zien vooral de vrouwen, jong en oud, die echt “foute”badpakken dragen, haha.
Hebben we wel wat om over te roddelen, haha.
Om een uur gaan we eten, in het restaurant staat een Aziatisch buffet klaar en dat is lekker.
Na het eten gaan we verder met wat we ’s morgens deden en dat is niet verkeerd bij een temperatuur die 34 graden is.
Tot vijf uur houden we het vol en dan gaan we terug naar de kamer.
Gaan weer, tot het tijd is om te gaan eten, op ons balkon kijken en zien tal van locals op het strand. Er wordt gewandeld, gevoetbald en gewassen, leuk om te zien.
Tegen zeven uur frissen we ons op, gaan bij de bar wat drinken en dan pas zoeken we een tafeltje op het terras van het restaurant.
Het buffet is weer uitgebreid en het eten is heerlijk.
Als we klaar zijn met eten, het is alweer half negen geweest, gaan we naar de Beach Bar en zitten daar met een drankje nog gezellig te praten tot half elf.
Terug op de kamer gaan we slapen.

Zondag 3 november 2019 – Hotel Sunprime Tamala Beach in Gambia

Word vlak voordat het weksignaal op mijn gsm afgaat wakker, het is half negen.
Kort daarna wordt Marij wakker van het weksignaal.
Beide zijn we nog moe, kwamen veel te laat in bed vannacht.
Omdat we al rond kwart voor tien worden opgehaald voor een informatiebijeenkomst is echt uitslapen er niet bij vanochtend.
Zien dat we vanaf ons balkon een mooi uitzicht hebben op de zee en het strand.
Douchen en dan gaan we ontbijten.
Wandelen naar het restaurant en kunnen nu pas goed zien hoe het hotel erbij ligt.
Valt niet tegen, het is modern, ruimtelijk, grote kamers, een mooie locatie, nieuw en netjes.
Het ontbijt is niet van de uitbundigheid zoals we dat elders gewend zijn in een luxe all inclusive, maar het is ok, genoeg keus en lekker.
We zijn alleen niet tevreden over de koeling van het broodbeleg. Dat ligt op schalen en die staan op ijs. Ventilatoren moeten de vliegen weghouden.
Dat gaat goed, maar we zijn voorzichtige mensen in de tropen en raken het boterhamvlees dan ook niet aan. Kaas en zoet is voldoende en veilig.
Na het ontbijt gaan we naar de grote hal bij de receptie en worden tien voor tien opgehaald.
Een bus brengt ons en tal van andere gasten, ook van andere hotels, naar het hotel Balafon in Kololi.
Is een ritje van 10 minuten.
Dit is een ouder hotel in Afrikaanse stijl met een prachtige tuinaanleg.
In een grote ruimte zitten we dan met zeker 60 gasten. De informatie is leuk, grappig en nuttig.
Om half een is het afgelopen en worden we weer teruggebracht naar ons hotel.
Onderweg nog stoppen bij een supermarkt want in ons hotel hebben ook gasten alleen logies en ontbijt geboekt en die willen wel graag inkopen doen.
Het is een eenvoudige supermarkt. Bij de ingang staat een geldwisselaar, gevraagd door onze gids en dat is best handig, want we hebben nog geen dalasis alleen euro’s.
We kopen wat water en douchegel. Hadden op de douchegel van het hotel gerekend omdat dit meestal in de douche staat, maar dit hotel, pas open, heeft dit niet klaargezet.
Terug in het hotel gaan we naar de Beach Bar, die ligt kort bij onze kamer en dat is wel zo handig.
Hier krijgen we gratis drankjes en snacks met een mooi uitzicht op het strand en de zee.
Om drie uur gaan we naar onze kamer en gaan op het grote ligbed op het balkon liggen. Marij kan uitrusten en ik kan lezen.
Zo houden we het vol tot het donker wordt.
Wil wel kort de tv aanzetten voor de Formule 1, maar dat lukt niet. Roep hulp in van de receptie, maar het meisje dat komt helpen, krijgt de tv ook niet aan de praat.
Wilma Grosjean stuurt ons het raceverloop via de messenger van Wordfeud, leuk, zo kunnen we de race toch nog volgen.
Frissen ons op en gaan dan naar de beach bar dat nu is klaargemaakt om te dienen als restaurant.
Het zicht op het zwembad is mooi want dat ligt er verlicht bij.
Tafels staan nu ook op het grote plein tussen het zwembad en de Beach Bar en daar zoeken we een plekje voordat we naar het buffet gaan.
Er is ook live Music en het eten en drinken is lekker, dus we genieten.
We gaan na het eten naar de kamer, praten en dan gaan we slapen, we zijn moe.

Zaterdag 2 november 2019 – Bloggen, poetsen, koffer sluiten en naar het vliegveld.

Uit kunnen slapen, dat had gekund vanmorgen.
Toch zijn we beide tegen half acht wakker en staan op omdat we te onrustig zijn om lang te blijven liggen.
Vreemd om zonder katten naar beneden te gaan, de tafel te dekken zonder dat Lotje bij mijn ontbijtbord komt zitten.
Op ons gemak ontbijten en dan lezen we de beide kranten, de VK en het LD.
Vanmorgen geen artikelen die de moeite van het vermelden waard zijn en dat kan ook.
Drinken een cappuccino en ruimen dan alles op.
Mooi, nu kunnen we naar boven.
Gaan douchen en aansluitend gaan als laatste de toiletspullen in het koffer. Pak de weegschaal en kijk, we hebben een kilo teveel in het koffer.
Omdat we maar een weekje weggaan, hebben we maar een koffer bijbetaald, dus daar moeten we het mee doen.
Halen de boeken en reservebrillen uit het koffer en kijk, nu zitten we onder de 20 kg, mooi.
Deze spullen gaan wel mee, in mijn rugzak.
Koffer afsluiten, beschermband eromheen doen, label eraan hangen en dan draag ik de koffer naar beneden.
Vinken beneden de laatste spullen aan en dan is het lijstje van mee te nemen vakantiespullen afgewerkt.
We zijn klaar voor vertrek, maar moeten nog lang wachten, vliegen pas om 19.20 uur vanaf Beek.
Marij gaat de bak met oud papier en lege flessen naar de containers brengen en gooit aansluitend het LD bij Hans en José en de VK bij Giel in de bus.
Drinken weer een cappuccino en kijken naar de vogels die aan- en afvliegen, altijd leuk om te zien.
De spreeuwen maken er soms een echt gevecht van om als eerste wat te mogen pikken van de vogelpindakaas.
Ze vliegen tegenover elkaar meters hoog de lucht in, tot er een wegdraait, schitterend.
Marij maakt twee mokken warme chocomel, lekker en de melk is nu ook op.
We gaan kaarten en ik weet dit potje met grote moeite te winnen van Marij.
Na het potje kaarten is het tijd om de pizza in de oven te leggen.
Smaakt me niet zo goed, jammer.
Nog afwassen en dan gaan we weer kaarten. Nu wint Marij weer met groot verschil.
De tijd gaat langzaam, tergend langzaam.
Ik ga alvast de blog maken van vandaag en vul die na de vakantie aan met de uren vanaf vliegveld Beek.
We rijden er tegen vier uur met Peugeot naar toe.
Zijn er kort voor half vijf. Kunnen parkeren op P2 en dan het is niet zo ver lopen met het koffer.
We zijn niet de eerste passagiers, er zitten al aardig wat mensen te wachten tot de incheckbalies open gaan.
Pas tegen 17.00 uur is het zo ver en we staan als eerste om in te checken.
Gaat snel en goed.
Gaan naar het restaurant boven en bestellen eten en drinken. Smaakt allemaal prima.
Om 18.00 uur gaan we naar de douane en door de beveiliging.
Ik kan natuurlijk niet gewoon doorlopen, want de knieprothese zorgt ervoor dat het alarm afgaat. Dan volgt het fouilleren en dan mag ik ook door.
Precies om 19.20 uur stijgen we op, het vliegtuig zit bomvol.
Het is een rustige vlucht en we doden de tijd met lezen, praten, eten en drinken.
Om half twee ’s nachts plaatselijke tijd komen we aan in Banjul (half drie Nederlandse tijd).
In de rij staan en dan krijgen we een visumformulier in handen gedrukt. Dit moeten we invullen terwijl we langzaam in de rij opschuiven richting douane. Het levert niet echt een leesbaar formulier op.
Gaat langzaam want ze controleren het paspoort, vingerafdrukken worden genomen van de beide handen en dan wordt er ook nog een foto gemaakt, net als in Amerika. Het visumformulier wordt aangepakt en aan de kant gelegd. Ze lezen het niet eens, dus prima zo.
Gaan het koffer van de band halen, maar dat is niet eenvoudig, Het is een korte band en alles staat door of op elkaar en menig koffer of tas valt eraf. Ons koffer staat tussen de bandin- en -uitgang op een doodspoor. Kan er zelf niet bij en vraag een van het vliegveld medewerkers het voor me op te halen. Geen probleem, fijn!
Ons koffer gaat bij de beveiliging bij de uitgang door een scanner en dan mogen we door.
De hostess van Corendon staat ons al op te wachten en wijst de weg naar de bus.
Is een minibusje en alle koffers moeten het dak op. Gelukkig krijgen we hulp en die is blij met de euro die hij krijgt.
We krijgen een envelop met informatiemateriaal en dan gaat de bus op weg naar het hotel.
Het is aardedonker en weinig verlichting. Zien alleen wat als we door de bewoonde buurten komen. Daar is licht en zijn veel mensen op de been. Ze gaan hier, zo te zien, graag uit op zaterdagavond.
Om half drie zijn we in het hotel, checken en dan brengt een hotelboy ons naar de kamer, fijn.
Geven hem een euro en dan kunnen we eindelijk gaan slapen.

Vrijdag 1 november 2019 – Kattenpension Heuvelland, bloggen, poetsen, koffer pakken en CBR.

We staan later op en dat vind ik niet erg.
Douchen en dan gaan we, nadat de katten hun ontbijt hebben gekregen, ontbijten.
Lotje komt erbij, gaat naast mijn ontbijtbord zitten en wil ook graag van de gegrilde achterham.
Natuurlijk krijgt ze die van me, ze eet een hele plak op. Pas daarna springt ze tevreden van de tafel.
Ja, zo gaat dat bij ons als we onder elkaar zijn, haha.
Na het ontbijt ruimen we op en haalt Marij de vervoermanden uit de kelder.
Noortje zit buiten in een tuinstoel en hoort en ziet niets.
Lotje zit op de overloop bij onze slaapkamer. Als ze me in de hal bezig hoort met de vervoermanden nkomt ze op de eerste overloop, bovenaan de trap, kijken.
Ze ziet wat ik doe en begint al klagelijk te miauwen, ze weet wat er gaat gebeuren en ze is er niet blij mee.
Ik pak een badhanddoek en loop de trap op. Ze rent naar haar mandje en duikt daar diep in weg. Ik leg de badhanddoek erover en draag haar zo naar beneden.
Laat haar uit het mandje in de vervoermand glijden. Dat gaat snel en goed, fijn.
Dichtmaken en geheel onverwacht staat Marij naast me met Noortje in haar armen, die zet ze in de andere vervoermand.
Zo, dit ging nog eens gemakkelijk, fijn.
We pakken de inentingsboekjes en dan zetten we de katten achter in kofferbak van de Peugeot.
Rijden via de Buitenring en Wijlre naar Schoonbron.
Een klein half uur rijden en de katten laten zich weinig horen.
Aanbellen en dan gaan we naar de kamer waar ze tijdens onze vakantie verblijven. Is een ruime kamer voor 6 katten en huiselijk ingericht.
We zetten ze beide in een grote kooi waarin naast een slaapmandje, eten en drinken staat en ook nog de kattenbak. Echt veel ruimte hebben ze hier en straks gaan de deurtjes van de kooien weer open en mogen ze in de kamer doen we ze zin in hebben. Ja, ze hebben het goed hier, dus kunnen we met een gerust hart op vakantie.
Op weg naar huis gaan we nog tanken en naar het Kruidvat.
Het is druk in Kerkrade, veel Duitsers, want die zijn vrij vandaag.
Weer thuis drinken we een cappuccino en dan ga ik bloggen.
Na het bloggen gaan we poetsen en help ik Marij met het opmaken van de bedden.
Er is post van het CBR, ik moet een verklaring invullen en betalen. Doe ik ben benieuwd of het effect heeft.
Tegen half drie ga ik het eten klaarmaken. Warm de Hongaarse Goulash op en doe frieten in de airfryer.
Kwartier later zitten we te smullen van een heerlijke maaltijd.
Nog afwassen en dan gaan we op de bank zitten en kijken naar een krimi.
Als die is afgelopen gaan we naar boven met ons vakantiespullenlijstje en gaan het koffer vullen. We hebben maar een koffer omdat we maar een weekje weggaan.
Marij legt alles klaar en ik doe het in het koffer en vink af.
Zo, dat is klaar, nog effe het koffer wegen en dan gaan we weer naar beneden.
Krijg een telefoontje van een onbekend nummer. Neem toch op en kijk, het is het CBR. Een arts stelt nog wat aanvullende vragen en dan hoor ik dat ik goedgekeurd ben, de bevestiging daarvan wordt naar mijn inbox gestuurd. Dit is mooi nieuws, kan ik na de vakantie meteen mijn rijbewijs gaan verlengen.
Morgen dan wel nog een pasfoto laten maken bij Foto Pöttgens in Kerkrade.
Maak meteen via internet een afspraak voor de 12e november bij de gemeente, mooi!
Drinken daarna nog een cappuccino en kijken weer een krimi.
Nee, we kijken niet voortdurend tv, gaan tussendoor aan de eethoektafel een potje kaarten.
Deze keer vallen bij alle spellen de kaarten het best voor Marij en ze wint dan ook het potje met 300 punten voorsprong.
Klopt, dat is leuk voor de winnaar en kl…voor de verliezer, haha.
De rest van de avond kijken we naar André Rieu en genieten van de muziek.
Om half elf gaan we naar bed, kijken nog kort naar sport en gaan dan slapen.